Als oefening voor de opleiding Journalistiek werkte ik drie weken mee aan de website Newsflash. In de eerste week, als sportredactie, maakten we de rubriek Buiten Spel. In deze editie staat Joop Kleine centraal. Kleine is ruim vijfentwintig jaar lijnentrekker bij Be Quick, de oudste voetbalclub van Groningen.

‘Buiten spel’ gaat over mensen die leven voor de sport. Zij breken geen wereldrecords, ontvangen geen medailles, maar toch zijn ze onmisbaar. Omdat ze op hun manier bezig zijn om de sport te verbeteren, of groter zelfs: de wereld. Of gewoon omdat ze lekkere koffie kunnen zetten.

In samenwerking met Liselotte Schüren.

De Acht van Annen is één van de dertig amateurkoersen die in het noorden worden gehouden. Woensdag stond de 21e editie op het programma. Voor één dag werd Annen omgetoverd tot wielerparcours.

Na 80 kilometer verdeeld over 50 rondes bleek de Fries Wim Stroetinga de snelste. In de sprint versloeg hij Jan Bos en Stefan Poutstra. Lees het verslag van de wedstrijd hier.

Ondanks het relatief lage prijzengeld staan er toch een hoop coureurs aan de start. Johan van der Kamp, voorzitter van de Stichting Acht van Annen, legt uit waarom de Acht van Annen zo bijzonder is.

De wedstrijd werd van commentaar voorzien van door omroeper Rikus Bartol. Hij legt uit waarom hij, ondanks het vele praten, tijdens de wedstrijd geen slok gedronken heeft.

In samenwerking met Steven Houkes

“Het zou al geweldig zijn als ik het vier keer haal”, glimlacht Ralf Buiter. De 33-jarige Marumer is teamleider en docent op een middelbare school en doet met vijf collega’s mee aan Alpe d’HuZes. Samen met nog ruim vierduizend fietsers beklimt het zestal op donderdag 9 juni de Alpe d’Huez om geld in te zamelen voor KWF Kankerbestrijding.

“We willen aantonen dat kanker niet het einde van de weg is”, legt Bart Veilbrief uit. Hij is vanaf de eerste editie betrokken bij de organisatie van de stichting Alpe d’HuZes, die zes jaar geleden ontstond. Initiatiefnemers Coen van Veenendaal en Benjo Agterhorst vonden het wielerseizoen 2005 zo weinig spannend, dat ze de datum 6 juni 2006 aangrepen om zes keer de Alpe d’Huez op te fietsen. De 66 deelnemers haalden ruim vier ton op. “Het bedrag is elk jaar bijna verdubbeld”, aldus Veilbrief.

Ieder jaar kwam er een beklimming bij, met negen beklimmingen als maximum in 2009. Veilbrief: “We kwamen er achter dat dit het verkeerde publiek aantrok [namelijk wedstrijdrenners]. Daarom hebben we vorig jaar het aantal beklimmingen weer teruggebracht naar zes. Alpe d’HuZes is nooit een wedstrijd geweest. Saamhorigheid staat centraal: elkaar die berg opschreeuwen.”

Illustrerend voor die saamhorigheid is het verhaal van Bas Mulder, een talentvolle mountainbiker bij wie eind 2009 voor de derde keer lymfeklierkanker geconstateerd werd. Mulder deed sinds 2007 mee aan de actie, maar was vorig jaar zo ziek dat hij zich moest beperken tot één klim. “Die jongen was zo sterk, hij had rondjes om ons heen moeten fietsen”, beseft Veilbrief. “In plaats daarvan hebben we hem met z’n allen omhoog geduwd.”

Op het moment dat Mulder na een lange, zware klim bijna boven was in het gelijknamige dorp op de top van de Alpe d’Huez, kwam hij er weer een beetje door, vertelt Veilbrief. “Vlak voor de finish trok hij hard aan zijn stuur en ramde zijn voorwiel met alle kracht op de grond. Hij schreeuwde daarbij van opluchting. Dat zal me altijd bijblijven.”

Eind 2010 maakte Omroep Gelderland een documentaire over Bas Mulder.

Uiteindelijk zou Mulder amper twee maanden na zijn prestatie de strijd met kanker alsnog verliezen. Jan Roelevink (51) deed in 2010 ook mee aan Alpe d’HuZes en kan zich nog goed herinneren hoe hij door het verhaal van Mulder geraakt werd: “Dan kom je terug van zomervakantie en hoor je dat Bas is overleden. Meer motivatie heb je niet nodig om opnieuw mee te doen.”

In 2011 is Roelevink er opnieuw bij. Samen met zeven anderen neemt hij deel als Stichting MoZes. Het team heeft tot dusver zo’n 23.000 euro opgehaald, maar hoopt de 32.000 euro van vorig jaar nog te overtreffen. Roelevink hoopt de Alpe d’Huez donderdag drie keer te beklimmen, een prestatie die des te indrukwekkender wordt doordat hij kanker heeft.

In 2006 werd bij hem lymfeklierkanker geconstateerd. Na meerdere operaties, bestraling en chemotherapie kunnen artsen weinig meer doen. Hij valt onder het zogenaamde ‘Wait and see’-beleid: men wacht gecontroleerd af en grijpt niet in totdat het écht noodzakelijk is. Roelevink: “Ik maak er liever het ‘wait and live’-beleid van, want ik houd niet van afwachten.”

Mocht het dit jaar goed gaan, dan beklimt hij de Alpe d’Huez wellicht nog een keer, “maar het aantal beklimmingen heeft geen prioriteit.” Tegen de inspanning kijkt de Drent niet op. Vorig jaar was hij slecht en toen verteerde hij de inspanning behoorlijk. “Ik denk dat iedereen het zwaar krijgt. Het is voor iedereen een zware fysieke belasting, voor mijn lichaam geldt dat ook.”

Het profiel van de klim naar Alpe d’Huez.

Dat het opfietsen van de Alpe d’Huez – stel je het gemiddelde viaduct voor, maar dan twee keer zo steil en veertien kilometer lang – een ontzettende prestatie is, beseft ook Bert Tukkers (51). De Peizenaar is een langzame starter en kijkt dus op tegen de steile eerste twee kilometers. “Als ik eenmaal op gang ben, dan komt het wel goed.”

Samen met zijn team trainde hij voor de beklimming van de Alpe d’Huez in het Zuid-Duitse Waldkirch, een klim die net zo steil is als de Franse berg, maar met elf kilometer iets korter. “Na de eerste bocht lag ik al op apegapen”, vertelt Tukkers lachend.

Hij wil donderdag de Alpe d’Huez één keer oprijden, maar als de pijn in zijn rug het hem toelaat wellicht nog een tweede keer. De betrekkelijk ongetrainde wielrenner fietst in het gezelschap van zeven collega’s van zijn IT-bedrijf. Een van hen sprak vorig jaar op een bedrijfsborrel zo enthousiast over het evenement, dat het bedrijf besloot als team mee te doen. Samen hopen zij zo’n 24.000 euro op te halen.

Niet lang nadat het team zich had ingeschreven, werd bij Tukkers’ vader botkanker geconstateerd. Hij had al eerder tumoren gehad, maar nadat deze weg waren gehaald leek hij genezen. Hij bleef steeds last van zijn rug en schouder houden en vroeg daarom voor de zekerheid om een scan. ‘Zijn botten op die scan waren helemaal zwart’, vertelt Tukkers. De kanker zat overal.

Na een ziektebed van slechts zes weken overleed zijn vader. De actie krijgt hierdoor een specialere betekenis voor Tukkers, erkent hij. “Doordat het je vader is komt het ineens dichtbij. Het is niet alsof het daarvoor een plezierritje was, maar de dood van mijn vader voegt wel een extra dimensie toe.”

Op de flanken van de Alp zal hij ongetwijfeld aan zijn vader denken, vertelt Tukkers. Bovenop de berg staan zijn dochters en vrouw hem op te wachten. Het wordt eerst emotioneel, verwacht hij, maar vlak daarna zal de stemming ook feestelijk en euforisch zijn. “En dan denk ik: ik ga nog een keer.”

Ook Buiters, wiens vader aan slokdarmkanker overleed toen hij vijftien was, laat het aantal beklimmingen afhangen van de vorm van die dag. “Ik ga me hoe dan ook helemaal leegrijden. Liever me tot het uiterste inspannen en drie keer omhoog, dan vijf keer met energie over”, vertelt hij tijdens zijn laatste trainingsrit op Nederlandse bodem.

Ralf Buiter in het officiële Alpe d’HuZes-tenue.

Wat hij donderdag moet verwachten, weet Buiter niet precies: “Een gigantisch saamhorigheidsgevoel van heel veel mensen die dicht bij de dood staan en voor dierbaren vechten.” Eenmaal boven op de Alpe d’Huez vermoedt hij dat hij zich enorm opgelucht voelt. “Ik dacht de afgelopen week wel: het is goed als het voorbij is. Op een gegeven moment gaat het alleen nog maar over 9 juni.”

Uit ervaring weet Veilbrief wat hij na afloop van de actie kan verwachten. “Het is altijd weer een ontlading. De eerste klim gaat het nog wel, maar hoe vermoeider mensen worden, hoe meer emoties naar boven komen: van euforie, maar ook verdriet om het verlies van geliefden. Zeker de laatste klim is heel bijzonder.”

De laatste van zijn beklimmingen rijdt Roelevink met zijn vrouw en zijn 11-jarige zoontje Mozes, die nierpatiënt is en naar wie het team genoemd is. De sfeer na afloop bovenop weet hij nog goed. “We hadden twee foto’s van dierbaren mee, die de strijd tegen kanker niet gehaald hebben. Dat was buitengewoon emotioneel. Als je dan na afloop op zo’n berg staat realiseer je: dichter bij de hemel kom je niet.”

De Friese wielrenner Wim Stroetinga heeft woensdagavond de Acht van Annen gewonnen. Na 80 kilometer, verdeeld over 50 ronden, was hij in de sprint Jan Bos en Stefan Poutsma te snel af.

De reactie van Wim Stroetinga na afloop.

Het drietal maakte deel uit van een grotere kopgroep die na ongeveer vijftien kilometer ontstond. Zo’n vijftien renners ontsnapten uit het peloton en bouwden in korte tijd een voorsprong van halve minuut op.

Lange tijd wist het peloton de achterstand gelijk te houden tijdens een technische, snelle race over een bochtig parcours, maar met nog achttien ronden te gaan liep de achterstand op tot bijna anderhalve minuut.

Het hoge tempo in de kopgroep brak een aantal renners op. Onder meer Marco Bos en Cor van Leeuwen moesten de rest laten gaan, waarna er negen renners aan kop overbleven.

Poutsma probeerde vooraan nog een aantal keer te demarreren om de wedstrijd niet in een massasprint te laten aankomen, maar zijn pogingen werden gecounterd door Jos Harms en Jan Bos.

De voorsprong van de kopgroep liep zo ver op, dat het negental op het punt stond het peloton op een ronde achterstand te rijden. De jury besloot daarop het peloton eerder te laten finishen, zodat de kopgroep in alle rust onderling kon uitmaken wie er met de zege naar huis ging.

In de lange, rechte weg naar de finish sprinten Jan Bos en Stroetinga uiteindelijk lange tijd gelijk op, maar in de laatste meters stak Stroetinga zijn concurrent voorbij.

Traditiegetrouw testen de toppers van het wielerpeloton met het oog op de Tour de France hun benen in wedstrijden zoals het Criterium du Dauphiné en de Ronde van Zwitserland. Maar is een goede eindklassering daar ook een garantie voor een succesvolle Ronde van Frankrijk?

“Voor de toppers is het een bevestiging van hoe ze er voor staan”, zegt Piet Hoekstra. Hoekstra was in de jaren ‘70 kort professioneel wielrenner, werd later bekend als bondscoach van de nationale damesselectie en is nu ploegleider bij de wielerploeg Skil-Shimano. Hij denkt dat de Dauphiné vooral dient om het vertrouwen op te bouwen. “Dat het op alle vlakken goed zit.”

Dat de uitslag van de twee meerdaagse koersen een goede indicatie geeft van wie er sterk gaan presteren in juli, denkt ook Tom Rustebiel. De Groninger is wielerfanaat en heeft enkele jaren als journalist het wielrennen gevolgd. “Ik kan mij eigenlijk geen toprenners herinneren die in de Dauphiné goed reden en het vervolgens in de Tour lieten liggen.”

Renners die zowel in de Dauphiné of Zwitserland als in de Ronde van Frankrijk de top tien behaalden.

Het Criterium du Dauphiné, voorheen Dauphiné Libéré, staat al sinds 1947 op de wielerkalender. De koers die plaatsvindt in het zuidoosten van Frankrijk wordt verreden in het begin van juni. In de acht dagen durende wedstrijd worden een proloog en zeven etappes afgewerkt. Een van die etappes is een langere tijdrit. Daarnaast rijdt het peloton meerdere zware Alpenritten.

De Ronde van Zwitserland lijkt qua parcours op de Dauphiné, maar is iets zwaarder, een dag langer en wordt meestal een week later gereden dan de Franse wedstrijd. Volgens Hoekstra is met name de Dauphiné een goede manier om het parcours voor de Tour te verkennen, omdat elk jaar een aantal beklimmingen in zowel Tour als Dauphiné zijn opgenomen.

Toch zijn de Dauphiné en de Ronde van Zwitserland voor renners meer dan alleen een voorbereiding op de Ronde van Frankrijk. “Het is niet zo dat ze in de Dauphiné een trainingsritje gaan rijden”, aldus Hoekstra. “Het blijft een belangrijke wedstrijd. Neem maar van mij aan dat de renners die nu in de top vijf staan er zeker voor gaan.”

Jeroen Wielaert, een wielerjournalist die meer dan twintig keer de Tour volgde, denkt dat een zege in zo’n voorbereidingswedstrijd “goed is voor de publiciteit, erelijst en voor de positie binnen de ploeg.” Ook Hoekstra denkt dat sommige toppers de Ronde van Zwitserland of de Dauphiné aangrijpen om het vertrouwen binnen hun ploeg te krijgen en zo de positie van kopman in de Ronde van Frankrijk af te dwingen.

“Voor iedereen die nog geen grote ronde heeft gewonnen, is de Dauphiné een mooie koers,” stelt Rustebiel. Maar tegelijkertijd constateert hij een trend “dat renners die net niet goed genoeg zijn voor de Tour zich richten op wedstrijden zoals de Dauphiné. De echte toppers houden zich dan een beetje stil.”

Volgens Hoekstra zijn de twee meerdaagse koersen altijd al “sleutelwedstrijden geweest in opbouw naar de Tour de France.” Wel veranderd is de manier waarop renners hun seizoen inplannen. Waar coureurs vroeger een jaar lang presteerden, sluiten ze zich nu op en werken een jaar lang toe naar de Ronde van Frankrijk.

Hoekstra heeft er wel een verklaring voor. De Tour is de belangrijkste wedstrijd op de kalender en er valt zodoende een hele hoop geld te verdienen. “Waarom zou je negen maanden rijden als je je geld in drie weken kan verdienen?”

Afgelopen maandag verloor Robert Gesink, de beoogde Rabobank-kopman voor de Tour de France, in de Dauphiné anderhalve minuut op zijn tegenstanders bij een aankomst bergop. Er werd gesuggereerd dat het de Varssevelder weinig uitmaakte, omdat het immers slechts om een voorbereidende wedstrijd ging.

Hoekstra kan dit maar moeilijk geloven. “Denk maar niet dat hij er blij mee is dat ‘ie op anderhalve minuut gereden wordt.” Volgens de ploegleider kan het ook zijn dat het 25-jarige talent uit angst voor gladde wegen of gevaarlijke afdalingen voorzichtiger doet, iets wat gezien eerdere valpartijen niet vreemd is. In de Tour van 2009 moest Gesink al in een van de eerste etappes opgeven na een valpartij. Enkele maanden daarop verloor hij een tweede plek in de Ronde van Spanje door de gevolgen van een val.

Dat Gesinks vorm nog niet optimaal is in de Dauphiné is nog geen aanleiding om te vrezen voor zijn prestaties in de Tour. Om te beginnen heeft hij nog meer dan een maand om in topvorm te komen en, zo stelt Wielaert, “in de drie weken die de Tour duurt kun je nog behoorlijk in je ritme komen.”

De kans is dus aanzienlijk dat een aantal van de renners die zondag in de Dauphiné en een week later in de Ronde van Zwitserland hoog eindigen in het algemeen klassement komende zomer schitteren in de Ronde van Frankrijk. Maar, nuanceert Wielaert, de uitslag van de Dauphiné “is niet meer dan een aanwijzing. De Tour spreekt uiteindelijk de definitieve waarheid.”

In de natuur zijn veel meer dingen eetbaar dan je denkt en ze zijn vaak ook gezonder dan het supermarktalternatief. Natuurgeneeskundige Rineke Dijkinga en haar man boswachter Jan Dommerholt laten zien hoe je gemakkelijk anders kunt koken.

‘Veel mensen zien het als onkruid wanneer het in hun tuin staat, maar je kunt het heel goed roerbakken net als spinazie’, vertelt Rineke Dijkinga (47) terwijl haar man Jan Dommerholt een zevenblad tussen duim en wijsvinger omhoog houdt. ‘Maar rauw vind ik het niet lekker.’

We zitten aan de houten picknicktafel in de achtertuin bij hun huis, net buiten het kleine Groningse Sellingen. Terwijl de zon langzaam achter de verderop gelegen bosrand zakt, schenkt Dommerholt (55) koffie in. Zijn vrouw komt uit de keuken lopen met een stuk dieppaars gekleurde taart en vorkjes. ‘Puur natuur, wil je het proeven?’

De bramen komen uit de omgeving, de kersen uit de bomen pal naast het huis. Alleen het derde ingrediënt is niet van hier, maar de appelbes is een gezonde toevoeging, boordevol antioxidanten. Het echtpaar neemt zelf geen taart, want het is net klaar met avondeten: een biologische maaltijd op basis van quinoa, een op graan lijkende rijstvervanger.

‘Als je gezond wilt eten, zul je alles zelf moeten maken in plaats van kant-en-klare dingen uit de supermarkt halen. Dus alles laten staan wat je overgrootmoeder niet zou herkennen’, adviseert Dijkinga. In haar natuurgeneeskundige praktijk aan huis geeft ze onder meer advies over voeding en weet dus precies wat wel en niet te eten is. Haar echtgenoot is boswachter in de omgeving Westerwolde waardoor hij de streek goed kent.

Wanneer ze eten kookt, maakt Dijkinga uitsluitend gebruik van wat de natuur haar biedt. ‘Elk seizoen heeft iets anders. In de zomer zijn er bessen en andere vruchten en in de winter heb je volop noten, legt ze uit met een tak van de hazelaar in haar handen.

‘In de lente heb je de paardenbloem’, vertelt Dommerholt. ‘De bladeren daarvan kun je heel goed gebruiken om door de sla te doen. Een beetje bitter, maar erg lekker’, aldus Dijkinga. Ook erg geschikt voor in de salade zijn het licht bittere duizendblad met een grasachtige smaak en het driekleurig viooltje. Die groeien minder in de natuur, maar zijn gemakkelijk te kweken in de tuin en bovendien ontzettend gezond.

Een plant die je vrijwel het hele jaar overal kunt vinden, is de brandnetel. Met een blad van de weegbree als bescherming trekt zijn vrouw het topje van de brandnetel af. ‘Daar kun je heerlijke soep van maken, met wat zure room of kruiden erdoor bijvoorbeeld. Of je kunt het roerbakken.’

Inmiddels hebben we de achtertuin verlaten en wandelen we om het meer dat daaraan grenst, op de rand van grasland en bos. Dommerholt loopt voorop en bepaalt de route terwijl Dijkinga de bodem en de begroeiing nauwkeurig bekijkt; op zoek naar kruiden, planten, bloemen en vruchten die kunnen dienen als ingrediënt voor een smakelijk maal.

‘Kijk, een pinksterbloem’, roept ze enthousiast, ‘die moet je eten nadat je vet hebt gegeten.’ Want het plantje verhoogt de activiteit van de lever, die zorgt voor de afbraak van ingenomen vetten. Haar vingers hebben de steel van het kleine, roze bloemetje al beet om het plantje uit de grond te trekken, wanneer ze van gedachten verandert. ‘Als er op een plek maar weinig van staan, dan laat je die staan’, vertelt ze.

‘Zuring is ook heel lekker als salade’, onderbreekt Dommerholt zijn vrouw. Hij staat met één been in de slootwal, waar hij een blad uittrekt en in zijn mond stopt. Onmiddellijk spuugt hij het weer uit. ‘Hier loopt vaak een vos, bedenk ik me net. Als die hier op geplast heeft, dan kan ik besmet raken met wormen die hij op die manier achterlaat.’

Het is dus van belang goed op te letten waar je zoekt naar ingrediënten. ‘Je moet niet aan de weg gaan zoeken. Daar rijden auto’s langs en kunnen er verontreinigingen op de planten zitten’, vertelt Dijkinga. ‘Aan de rand van het boerenland is ook geen goede plek, omdat boeren met pesticiden hun land bespuiten. Dan ben je het effect van het gezonde eten meteen weer kwijt.’ Ook moet je goed opletten wat je plukt, omdat sommige eetbare planten nauwelijks te onderscheiden zijn van giftige.

Volgens Dijkinga biedt de natuur niet alleen veel te eten, maar kun je ook iets drinkbaars vinden. ‘Van de bloesem van de vlierbessenstruik kun je hele lekkere limonade maken. De bessen zelf kun je dan weer gebruiken om jam te maken.’ En als je eikeltjes en cichoreiwortel maalt kun je van het poeder koffie zetten. ‘Dat deden ze in de Tweede Wereldoorlog ook’, glimlacht Dommerholt.

Als onze wandeling zijn einde nadert, is de zon al lang onder gegaan en begint het langzaam te schemeren. Dijkinga plukt een spitstoelopende stengel pitrus en peutert het omhulsel eraf. Wat overblijft, is een dun wit sliertje, dat lijkt op touw. ‘Als je die in olie hangt, werkt het als lont. Je steekt het uiteinde aan en dan heb je een lichtje. Erg handig als je goedkoop een romantische date wilt hebben.’

Foto’s: Willeke Keulen.

Met de zorgen om de reactoren van de Japanse kerncentrale Fukushima I wakkert ook de discussie over kernenergie in Nederland weer aan. “Die discussie is niet eerlijk”, oordeelt Sytze Brandenburg, hoogleraar versnellerfysica aan de Rijksuniversiteit Groningen. “Het wantrouwen tegenover kernenergie is ongegrond.”

Volgens Brandenburg is het nog veel te vroeg om al een mening te vormen op grond van de gebeurtenissen in Japan: “Informatie uit Japan is schaars. Je moet zelf teveel invullen om conclusies te kunnen trekken.” Bovendien wordt elke gebeurtenis aangegrepen om de negatieve kant van kernenergie te benadrukken, aldus de hoogleraar.

Sinds de aardbeving en tsunami van vorige week vrijdag kampt de kerncentrale Fukushima I in het noordoosten van Japan met ernstige problemen. Het natuurgeweld vernielde de elektriciteitsvoorziening van de reactoren, waardoor het koelingmechanisme van de splijtstofstaven al ruim een week niet meer werkt. Daardoor raakten de staven oververhit, met brand, explosies en radioactieve uitstoot tot gevolg.

De gebeurtenissen in Japan leidden zogezegd tot twijfels over de betrouwbaarheid van kerncentrales. Afgelopen dinsdag besloot de Duitse regering al de zeven verouderde kerncentrales voorlopig te sluiten. Een dag later demonstreerden ongeveer driehonderd mensen in Middelburg tegen kernenergie en de bouw van een nieuwe kerncentrale in het Zeeuwse Borssele.

Het is heel logisch dat de angst voor kernenergie toeneemt nu blijkt dat kerncentrales niet zonder gevaren zijn, stelt Dirk Bannink van WISE, een organisatie die zich inzet tegen kernenergie. Een kernramp in Borssele valt volgens hem nooit uit te sluiten. Dit denkt ook Jorien Lege van Greenpeace: “Het risico op een ongeluk is weliswaar klein, maar het is er wel.”

Brandenburg is het hier niet mee eens. Hij is van mening dat de situatie in Japan niet helemaal overeenkomst met de Nederlandse situatie. Om te beginnen is de reputatie van Tepco, de eigenaar van de problematische kerncentrales in Fukushima niet onbevlekt. In 2002 maakte de Japanse regering bekend dat het bedrijf zich jarenlang schuldig had gemaakt aan het verzwijgen veiligheidsproblemen in centrales.

Bovendien is de veiligheidsmarge van de centrale in Borssele veel groter dan die van Fukushima I. Brandenburg: “De centrales in Fukushima konden aardbevingen van 7 op de schaal van Richter aan. Die komen daar relatief veel voor.” Veel vaker dan de extreme stormen waarop de centrale in Borssele is berekend, stelt hij: “De kans op zo’n storm in Nederland is één op ruim twee miljoen.”

• Koelsysteem kerncentrale mogelijk vandaag weer in werking

Werknemers van de Japanse kerncentrale Fukushima Daiishi zijn er donderdagnacht in geslaagd nieuwe stroomkabels aan te leggen naar reactor 2. Via deze verbinding hopen zij het koelsysteem van de reactoren 1 en 2 vandaag te kunnen starten om het smelten van de splijtstofstaven te voorkomen.

Verschillende media melden dat er opnieuw water in de reactoren van de centrale wordt gespoten. Zo proberen technici de koelbaden, waarin de splijtstofstaven liggen, te vullen met water. Het is noodzakelijk dat dit gebeurt vóórdat zij het koelmechanisme in de reactoren starten, anders zouden de staven kunnen breken.

Eerdere pogingen de reactoren te blussen en zo het stralingsniveau te doen dalen noemde Tepco, de beheerder van de centrales, “enigszins effectief”. De Japanse minister van Defensie Toshimi Kitazawa meldt dat er vrijdag alleen met brandweerwagens wordt geblust.

De prioriteit van de blusacties ligt bij reactor 3, waar het waterniveau veel lager is dan in andere reactoren. Ook stijgt uit de reactor – de enige die werkt op het erg gevaarlijke plutonium – opnieuw stoom of witte rook op, meldt het Japanse atoomagentschap vrijdag.

Wanneer de pogingen het koelsysteem te starten mislukken, is de “Tsjernobyloplossing” volgens het veiligheidsagentschap een alternatief: de reactoren vol laten lopen met zand en beton.

Ondertussen heeft het stralingsniveau in de omgeving van Fukushima I vrijdagochtend een nieuwe piek bereikt. Dat meldt een medewerker van Tepco. De straling is gestegen tot twintig millisieverts per uur, duizend keer meer dan een röntgenapparaat. Een normaal stralingsniveau is slechts drie millisieverts per jaar.

“Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt. Mijn wereld stortte in”, vertelt triatleet Jerzy Kasemier (31) aangedaan. Zijn sportarts constateerde vorige week een verdraaide knie bij de Groninger, het resultaat van “een korte, knullige looptraining”.

Onmiddellijk besefte Kasemier, een van Nederlands beste triatleten, de impact van dit bericht. “Ik werd ontzettend misselijk”, herinnert hij zich het telefoontje van de arts. “Alles waarvoor je leeft, valt op zo’n moment in een keer weg.”

Al jaren droomt de triatleet van deelname aan de Ironman wereldkampioenschappen op Hawaï, de meest prestigieuze wedstrijd op de triatlonkalender. Het is namelijk op dit eiland dat de triatlonsport ruim dertig jaar geleden in zijn huidige vorm ontstond, toen Amerikaanse mariniers onderling een weddenschap aangingen.

Om toegelaten te worden tot de profwedstrijd, die 8 oktober op het eiland wordt gehouden, moet de Groninger tot de beste 50 triatleten van de wereld behoren. Zo’n hoge positie kan hij alleen bereiken door maximaal te presteren in triatlons eerder in het seizoen. Zijn blessure maakt dit voor hem nu vrijwel onmogelijk.

“Ik ga natuurlijk geen uitdaging uit de weg, maar in het verleden heb ik wel geleerd dat hoe geforceerder ik dingen doe, hoe minder ervan terecht komt”, aldus Kasemier. Hij wacht dan ook geduldig tot zijn knie weer hersteld is. “Ik kan nu misschien nét Hawaï halen en dan volgend jaar helemaal op een hoop liggen. Dat vind ik het ook niet waard.”

Hoe lang hij last houdt van zijn kwetsuur, weet de professioneel triatleet niet. Een verloren seizoen zou een bittere teleurstelling zijn, maar krijgt nog een aantal kansen om Kasemier zijn sportieve droom te vervullen. Een triatleet bereikt pas rond zijn 35e levensjaar de toppen van zijn kunnen, vertelt hij: “Ik heb dus nog een jaar of vier, vijf.”

Foto Jesse Schaap (Flickr: Jessepaintthepicture).

Regeringspartijen VVD en CDA en gedoogpartner PVV balanceren in de peilingen van deze week op de grens tussen een meer- en minderheid in de Eerste Kamer. In de prognose van Maurice de Hond daalt het aandeel van de drie partijen naar 37 zetels, de kleinst mogelijke minderheid, terwijl Synovate 35 zetels voorspelt.

Een eindsprint van VVD, PVV en CDA in de strijd om Kamerzetels zal nauwelijks verschil maken in het resultaat, stelt communicatiestrateeg en spindoctor Kay van de Linde. ‘Ze zijn te laat begonnen’, verklaart hij. ‘Een goede campagne begint maanden eerder.’

De uitkomst van de Provinciale Statenverkiezingen valt volgens de spindoctor onmogelijk te voorspellen: ‘Peilingen zijn niets waard, dat is koffiedik kijken. De opkomst zal allesbepalend zijn’, aldus Van de Linde. Met name de PVV zal daar last van krijgen. Oudere kiezers zijn trouw aan een partij en komen eerder opdagen dan de overwegend jonge PVV-kiezers, stelt hij.

‘De belangrijkste vraag op dit moment is: ga ik wel of niet stemmen?’, stelt Michael Sijbom, campagnestrateeg van het CDA. ‘Bij een opkomst van veertig, vijftig procent is een hogere opkomst binnen je achterban in je voordeel.’ Die achterban probeert de partij via een regionale benadering te mobiliseren. ‘Daarom zijn we landelijk misschien minder zichtbaar, maar provinciaal des te meer.’

Bron foto: Reformatorisch Dagblad.
In samenwerking met Astrid Dunselman.